اربعین رسید

.

.

.

چهل روز است که آب باز است ...

از بودن خسته ام. از درک واژه ی حیات ناتوانم.در اندوه خویش

غرق شده ام .سرشار از تکرارم در این سکون زندگی.

سر گردان وبی پناه بر روی دایره

ی کم رنگ خلقت درجا میزنم . به نگاه آفتاب مشکوکم

چرا که روزی  بی رحما نه بر خورشید عالم تاب خیره شده بود.

از زلالی وصداقت آ ب بیزارم چرا که به شفافی نگاه عباس

رحم نکرد.خدایا صبورا مهربانا چهل روز

است که از عاشورا میگذرد قلب جها ن دیگر نای تپیدن ندارد.

پس غیرت آسمان کجا رفته؟ زمین چقدر گستاخانه هنوز

به زندگی ادامه میدهد. یک اربعین از اوج نامردی میگذرد.

یک اربعین است که سر امام مظلومیت برنیزه رفت و آسمان

دیده و زمین تاب آورده. در سکوت وهم انگیز خیال بغض

دلم میشکند گریه امان نگاهم را بریده است. قلبم

در سینه پرپر میزند و مظلومیت عباس و اقتدار علی اصغر

را آه میکشد. خداوندا اینک باز اربعین حسین آمده است.

باز عرق شرم پیشانی انسانیت را نمناک کرده است.

باز بشر از وجود خویش خجالت زده میشود. و باز مثل

همیشه امام رئوف و مهربان ما حسین بن علی  نگاه

بخشایشگر خویش را بر بشر میتاباند و بر

حاجات ما آمین میگوید. دلم دیگر از داغ علی اصغر مرده

است حالا چگونه این دل میتواند در تولد دوباره زمین

لبخند بزند؟ کدام تولد؟ کدام زندگی؟

کدام امید ؟ اصلا مگر میشود بعد از حسین به زندگی ادامه داد؟ نه

نمیشود... زندگی ما بعد از حسین عین محکومیت است.

ای کاش از خجالت آب میشدیم تا هیچ گاه روی سیاه ما بر

نگاه مادرش زهرا نیفتد. آخر هیچ جای دنیا این رسم امانت

داری نیست. هیچ جای جهان این رسم اربا ب و بندگی

نیست. بیایید به تمام دنیا فخر بفروشیم برای داشتن چنین اربابی .

بیایید آن طور که باید، لطفش را پاس ... و حرمتش را نگاه داریم .